خودزندگی‌نامه اروین یالوم

خودزندگی‌نامه اروین یالوم

اروین یالوم روانپزشک، روانشناس اگزیستانسیال و یکی از شناخته شده‌ترین نویسنده‌‌های معاصر است. در ادامه‌ی این مطلب زندگی‌نامه‌ی کوتاهی از یالوم را به قلم خودش، می‌خوانید.

من در روز سیزدهم ژوئن سال 1931 در شهر واشنگتن آمریکا متولد شدم؛ والدین من بعد از جنگ جهانی اول از یک روستای کوچک در روسیه به آمریکا مهاجرت کردند. خانه‌ی ما در قسمت مرکزی واشنگتن و طبقه‌ی بالای سوپرمارکتِ پدرم بود. در زمان کودکی من واشنگتن شهری بود که به طبقات فرهنگی و اقتصادی مختلف تقسیم شده بود و از این رو دوران کودکیِ من در یک محله سیاه‌نشین و فقیر گذشت. خطرناک بودن محله من را به مطالعه در خانه وا می‌داشت و دو بار در هفته با دوچرخه به کتابخانه‌ی مرکزی می‌رفتم تا کتاب‌های مورد نیازم را تهیه کنم.

در آن زمان هیچ‌گونه مشاوره و راهنمایی برای من مهیا نبود؛ پدر و مادرم تحصیلاتی نداشتند و حتی یک کتاب هم نخوانده بودند. تمام زندگیِ آن‌ها در تلاش برای بقای اقتصادی صرف شده بود. از این رو، کتابهایی که برای مطالعه انتخاب می‌کردم دمدمی و متنوع بودند؛ حتی نحوه‌ی معماریِ کتابخانه و چینش قفسه‌ها مرا در خواندن آن‌ها هدایت می‌کرد.

برای اولین بار قفسه‌ی بزرگی که در وسطِ کتابخانه بود چشم مرا گرفت این قفسه مختص به زندگی‌نامه‌ها بود. من یکسال تمام را صرف مطالعه‌ی این قفسه از A (جان آدامز) تا Z (زرتشت) کردم. اما نقطه‌ی عطفی که الهام‌بخشِ من بود و مرا به سمت خرد و رضایت بیشتری هدایت کرد، بخش داستان‌های کتابخانه بود. در اوایل زندگی این نظر، که هنوز هم بر آن هستم، در ذهن من شکل گرفت که نوشتن یک رمان بهترین کاری است که یک فرد می‌تواند در طول عمرش انجام دهد.

در آن زمان، انتخاب‌های شغلی برای مردان جوان محدود قلمداد می‌شد و تمامی هم‌دوره‌های من یا به رشته‌ی پزشکی رفته بودند و یا به تجارت پدرانشان پیوسته بودند. از آنجایی که به نظرم پزشکی نزدیک‌تر به تولستوی و داستایوفسکی ‌آمد، آموزش‌های پزشکی را شروع کرده و تخصص روانپزشکی را انتخاب کردم. روانپزشکی تخصصی است که کنجکاوی زیادی را در شما برمی‌انگیزد؛ هر بار که داستانِ یکی از بیمارانِ من آشکار می‌شد، شگفتی تازه‌ای را برای من به ارمغان می‌آورد. به نظر من، هر بیمار نیازمندِ یک درمانِ منحصربه‌فرد و متفاوت است چراکه داستانِ زندگی همه‌ی آن‌ها مختص به خودشان است. با گذشتِ زمان این نقطهِ نظر مرا از روانپزشکیِ حرفه‌ایِ امروزی دور کرد و دلیل آن جهتی است که این رشته با شدت و لجاجتِ تمام به سوی آن در حرکت است؛ برای مثال تشخیص‌ها بر پایه‌یِ یکسری علائمِ کتابی شکل می‌گیرد و از فرد گرایی به دور است، درمان‌ها با ساختاری یکسان و کوتاه مدت برای همه انجام می‌گیرد و مواردی شبیه به این‌ها…

اولین نوشته‌های من در اصل مشارکتی بود که با ژورنال‌های تخصصی داشتم؛ در ادامه، اولین کتابم را نوشتم که «نظریه و کاربرد در رواندرمانی گروهی» نام داشت و به عنوان دانشنامه‌ی آموزشی برای بسیاری از درمانگران استفاده شد. این کتاب به دوازده زبان مختلف ترجمه شده و اکنون زیر چاپِ چهلم‌اش است. درمانگران نوشته‌های گروه‌درمانیِ مرا تحسین می‌کنند چرا که بر مبنای بهترین تحقیقاتِ تجربی نوشته شده‌اند؛ من اما، بخشی از موفقیت این نوشته‌ها را مدیونِ داستانی بودنِ آن‌ها می‌دانم. برای بیست سال است که دانشجویان می‌گویند این کتاب مثل یک رمان خوانده می‌شود!

نوشته‌های دیگر من شامل این موارد است: رواندرمانی اگزیستانسیال، رواندرمانی گروهی بیماران بستری (راهنمایی برای رهبری گروه‌ها در بخش روانپزشکی بیمارستان)، گروه‌های رویارویی. بعد از نوشتن این درسنامه‌ها برای اینکه جنبه‌های مختلف رواندرمانی اگریستانسال را روشن‌تر کنم شروع به نوشتن رمان‌های درمانی (جلادِ عشق، مامان و معنای زندگی) و آموزشی (وقتی نیچه گرییست، دورغگویی روی مبل، درمانِ شوپنهاور) کردم.

با وجود این که کتاب‌های من در نظر عموم بسیار مورد استقبال گرفتند و نقد‌های زیادی، مثبت و گاهاً منفی، دریافت کردند، از لحاظ ادبی آن‌ها را آموزشی می‌دانم و ژانر جدیدی از کتاب‌ها را ابداع کردند: رمانِ آموزشی. هر کدام از این کتاب‌ها به پانزده الی بیست زبان مختلف ترجمه شدند و به طور گسترده‌ای به کشورهای خارجی فرستاده شدند.

خودزندگی‌نامه اروین یالوم

 همسرم، مریلین، دکتریِ تخصصی‌اش را در رشته‌ی ادبیاتِ تطبیقی (فرانسه و آلمانی) از دانشگاه جان هاپکینز دریافت کرد و به یک استاد دانشگاه و نویسنده‌ی بسیار موفق بدل شد. کارهای شامل این موارد است: خواهرانِ خونی، تاریخچه‌ی پستان، تاریخچه‌ی همسر، متولد شدنِ ملکه‌ی شطرنج (این کتاب را به همراه پسرمان رید یالوم نوشته است) و محل استراحتِ آمریکایی. من چهار فرزند دارم که همه‌ی آن‌ها در سان‌فرانسیسکو زندگی می‌کنند و شغل‌های متنوعی نظیر پزشکی، عکاسی، نویسندگی، کارگردانی تئاتر و روانشناسی بالینی برگزیده‌اند.

منبع

پیشنهاد مطالعه:

معرفی کتاب درمان شوپنهاور از اروین د یالوم

آرمان دشتی
آرمان دشتی

کارشناس روانشناسی عمومی

کارشناس روانشناسی عمومی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *